foto1957 елның ямьле июнь иртәсендә, кулга урта мәктәпне тәмамлау турында аттестат алгач, ун ел бергә укыган дустым һәм күршем Хафизә белән Казан педагогия институтына керү өчен юлга чыктык. Моңа кадәр өйдән ерак китмәгән 17 яшьлек кызлар булсак та, исән-имин барып җитеп, документларыбызны комиссиягә тапшыру бәхетенә ирештек. Август аенда имтиханнарны уңышлы
биреп, тарих-филология факультетының татар-рус теле бүлегенә 1 курс студенты буларак кабул ителдем. Без рус һәм татар теле белгечлеге алып чыгарга тиеш идек. Әмма илебез мәңгелек үзгәртеп кору иле булгангадыр инде, бу тәҗрибә безне дә читләтеп узмады, безнең бүлекне, икенче курстан, тагар теле һәм тарих укытучысы дигән белем ияләре әзерләүче итеп үзгәрттеләр. Институтның икенче курсыннан «монастырь» дип аталып йөртелүче Зур Кызыл урамындагы тулай торакның 60 кешелек алтынчы бүлмәсенә кереп урнаштык. Анда икенче катның 21 нче бүлмәсендә (шулай истә калган), соңгы курс егетләре арасында, бик пөхтә, чибәр Әсхать Шәрипов дигән егетне беренче тапкыр күреп, безнең яктан икәнен белсәк тә, аралашырга батырчылык иткән булмады, аның тагын гел «5»легә генә укыганын ишетеп белә идек. Әмма язмыш мине, кабат очраштырып, аның кул астында аз-маз эшләп алырга мөмкинлек бирде.
1962 елның гыйнвар аенда авылларда укытучылар җитешмәгәнлектән, безне, соңгы курсның икенче семестрын укытмыйча, мәктәпләргә юлламалар биреп озаттылар. Мин үз районыбызның Тавель сигезьеллык мәктәбендә укытучылык юлымны башлап җибәрдем. 1962 елда, әйтеп узган белгечлек буенча диплом алып, шул ук мәктәптә эшемне дәвам иттем. Әмма миңа үз белгечлегем буенча бер-ике ай гына эшләргә туры килде, бик тиздән мине рус теле укытучысына әйләндереп куйдылар, чөнки югары белемле кеше буларак, рус телен дә яхшы белергә тиеш булганмын, һәм, чыннан да, аз-маздан өстенрәк «сукалаганмындыр» инде. Икенче яктан, бу язмыш шаяруы төслерәк тә килеп чыкты. Чөнки мин мәктәп елларында рус теле язмадан аксый идем, шуңа аны «5»легә тапшыра алмыйча, «4»легә генә сөйрәлдем, медальгә бетерә алмавыма да шул сәбәп булды. Шулай итеп, мин рус теле һәм әдәбияты укытучысы булып киттем, мәктәптә эшләү дәверендә шул предметны гына бик яратып укыттым. Өч ел ярым Тавель мәктәбендә эшләү дәверендә, мин укучы буларак үзем белеп бетермәгән дөрес язу кагыйдәләренә һәм рус теле-әдәбиятының асылына бик тиз төшенеп, шул белгечлек буенча тәмам формалашып җитештем, дип саныйм, чөнки грамоталык дәрәҗәм һәм тел камиллегем буенча беркайчан да, теләсә нинди тикшерүләр булганда да, миңа уңайсыз хәлдә калырга туры килгәне булмады, киресенчә, районның рус мәктәпләренә, рус укытучыларын тикшерү өчен, җәмәгать инспекторы итеп тә йөртәләр иде. Тавель мәктәбендә эшләү елларым турында күңелемдә ин күңелле, матур истәлекләр генә саклана. Өстәп тагын шуны да әйтәсем килә: эшләвемнең соңгы елында педсовет карары белән мине «Отличник народного образования» билгесенә тәкъдим итеп, документлар тутырып, РОНОга җибәрделәр, ләкин Чистай РОНОсында: «Әле бик яшь, күбрәк эшләсен», - дип миңа хәтта бер грамота да бирмәделәр.
1966 елның 26 августында язмыш мине Шахмай урта мәктәбенә китерде. Сәбәбе: Зирекле мәктәбендә эшләп йөргәндә, авылыбызда участок милиционеры булып эшләүче Шахмай егете Гатин Рәшит Хәнәфия улына тормышка чыктым. Шулай итеп, бер уку елы миңа Шахмай урта мәктәбендә яшь, энергиясе ташып торган, гаять итәгатьле директор - Шәрипов Әсхать Зариф улы кул астында да